Iedere batterij is anders
Soms gebruikt mijn dokter woorden die een beetje technisch klinken. Zoals “belasting” en “belastbaarheid”.
Maar eigenlijk gaat het gewoon over iets dat we allemaal kennen: energie.
Voor mij betekent dat heel concreet:
“Ik moet opletten dat wat ik doe in balans blijft met wat mijn lichaam aankan.”
Bart Vandeberg
Dat klinkt simpel.
Maar in het echte leven is dat vaak zoeken.
Soms voelt mijn batterij goed opgeladen en denk ik: vandaag kan ik wat meer.
En soms merk ik halverwege de dag dat ik mezelf heb overschat. Dat de energie sneller wegvloeit dan verwacht.
Dat heeft natuurlijk te maken met mijn cerebrale parese. Mijn lichaam vraagt soms meer energie voor dingen die voor anderen vanzelf gaan. Maar zelfs dan zie je niet alles van buitenaf. Veel gebeurt vanbinnen.
Lees ook: Verward.
Ik merk dat dat evenwicht vinden geen vaste regel is.
Het is geen rekensom die altijd klopt.
De ene dag kan ik meer aan. De andere dag minder.
En dat is soms moeilijk uit te leggen. Zeker omdat het er aan de buitenkant vaak niet zo uitziet.
Daarom blijf ik het beeld van een batterij zo krachtig vinden.
Iedereen heeft er één.
Maar geen enkele batterij is dezelfde.
Sommige gaan lang mee. Andere lopen sneller leeg.
Denk aan mensen die hard werken, fysiek bezig zijn of veel van zichzelf vragen.
Hun batterij verbruikt ook veel energie. Soms lijkt die sterk, maar ook daar zit een grens.
Lees ook: Opgesloten
Wat we vaak vergeten, is dat onze batterij niet alleen energie verbruikt, maar ook moet opladen.
Soms doen we dingen die energie geven.
Momenten die aanvoelen als zon op je huid. Kleine dingen die je batterij weer wat vullen.
Maar zelfs dan blijft het belangrijk om te doseren.
Want ook fijne dingen kunnen energie kosten.
En als je te veel tegelijk wil doen, hoe leuk ook, dan kan die batterij plots overbelast raken.
Een beetje zoals stroom die te hard door een systeem gaat.
Of een batterij die te ver wordt leeg getrokken.
Dan kom je dichter bij dat punt waarop het niet meer gewoon “leeg” is,
maar echt te veel wordt.
Lees ook: Welkom in de (andere) echte wereld.
Wat ik zelf probeer te leren, is luisteren vóór dat punt.
Niet pas wanneer het misloopt.
Voelen wanneer het genoeg is.
Ook al is het leuk.
Ook al wil je nog even doorgaan.
Dat is misschien nog het moeilijkste.
Want zeker in de zomermaanden lijkt alles wat lichter.
Er is meer ruimte, meer zin om dingen te doen, meer momenten die uitnodigen om te genieten.
En dat mag ook.
Dat is net het mooie eraan.
Maar ook dan blijft die ene vraag belangrijk:
Hoe gaat het met mijn batterij?
Lees ook: De druk mag van de ketel.
Mijn cerebrale parese speelt daarin een rol, ja.
Maar tegelijk denk ik dat dit voor iedereen herkenbaar kan zijn.
Iedere batterij reageert anders.
De ene is sneller opgeladen, de andere gevoeliger.
Sommige slijten ook sneller dan andere.
En daar zit misschien de belangrijkste gedachte voor mij.
Een batterij kan je vervangen.
Een toestel kan je opladen of vernieuwen.
Maar wij als mensen hebben er maar één.
Eén lichaam. Eén batterij. Voor ons hele leven.
En die kunnen we niet zomaar vervangen.
Lees ook: Er mogen zijn.
Misschien is dat geen zware gedachte, maar eerder een zachte herinnering.
Om een beetje zorgzamer te zijn.
Voor onszelf.
En ook voor elkaar.
Je mag gerust iets van je laten horen onderaan deze blog, ik lees het graag.
Hartelijk dank voor nu en heel graag tot binnenkort.
Warme groeten, Bart.