Mijn Rugzak op het perron.

Hier sta ik, met een rugzak vol gedragen jaren op mijn rug.
Hier sta ik, met twee voeten stevig op de grond.

Hier sta ik, met mijn rugzak op het zoveelste perron.

Wachtend op de volgende trein,
naar een volgend avontuur, groot of klein.

De trein rolt binnen.
Niet haastig, niet luid.
Ze rijdt gewoon vooruit.

Ze komt tot stilstand.
Een vraag zonder druk:
“Ga ik mee, of blijf ik nog even staan?”

De trein vertrekt.
Ik blijf gewoon nog hier.
Ik ben nog niet zijn passagier.

Het is geen falen.
Ik blijf mijn herinneringen hier wel herhalen.

Hier sta ik, met mijn rugzak vol wat was.
Hier sta ik, met mijn voeten in het nu.

Een nieuwe trein komt aan.
Geen belofte, geen verplichting.
Alleen een richting.

Ga ik mee,
of keer ik naar binnen?

Ik neem mijn rugzak af.
Ik zet hem neer.

Ik maak hem open.
Wat zit erin?

Herinneringen.
Heimwee.
Liefde.
Kracht,
die ik vergeten was.

De rugzak helpt mij.
De rugzak is van mij.
De rugzak ben ik.

Ik draag hem al mijn hele leven.

Hier sta ik dan, met mijn rugzak naast mij.
De trein wacht.

Ik kies.
Niet omdat ik moet,
maar omdat ik mag.

Ik stap op.
Ik ga zitten,
klaar voor een avontuur, groot of klein.
Het zal wel iets hartverwarmends zijn.

En mijn rugzak?
Die zet ik naast mij neer.
Niet lichter dan voorheen.
Wel gedragen,
vol levenservaring, keer op keer.