BezinningMijzelfMindfulness

De lijstjesmolen

Ik hou van lijstjes.

Ze geven mij structuur en houvast. Ze helpen mij om te weten wat mij te wachten staat en wat ik die dag graag wil doen.

Wanneer ik een taak kan afvinken, geeft mij dat een goed gevoel. Ik zie duidelijk wat gelukt is en mag daar best trots op zijn.

Lees ook: Geroutineerd leven

Alleen is er één klein probleem.

Mijn lijstjes zijn bijna nooit helemaal afgewerkt.

Elke dag komen er nieuwe ideeën, taken en wensen bij. Mijn creatieve hoofd blijft plannen maken. Een nieuw blogidee, iets voor mijn podcast, een fotoproject of een nieuwe mogelijkheid binnen multimedia.

Multimedia is voor mij een groot pretpark. Een plek waar altijd wel iets nieuws te ontdekken, te proberen of te leren valt. Hoe langer ik ermee bezig ben, hoe meer ideeën ik krijg.

Maar een dag heeft maar vierentwintig uur.

Zelf draai ik bovendien op een wat trager pitje, onder andere door mijn cerebrale parese. Sommige dingen vragen meer tijd of energie. Daar komen mijn dagelijkse oefeningen, mijn gezondheid, zelfzorg en het gewone huishouden nog bij.

Lees ook: Tegen de stroom in

Ik kan dus niet alles tegelijk uitvoeren.

Dat weet ik eigenlijk al lang. Toch blijft het moeilijk wanneer ik aan het einde van de dag zie wat niet afgeraakt is. De afgevinkte taken maken mij blij. De onafgewerkte taken kunnen mij frustreren en stress bezorgen.

En stress is niet gezond. Dat weet ik ook.

Mijn gezondheid en zelfzorg staan daarom hoog op mijn lijstjes. Net daardoor kwam ik tot een inzicht dat ik zelf nog best moeilijk vind. Tegelijk voel ik dat er ook een kern van waarheid in zit.

Misschien is het normaal dat een mensenleven groter droomt dan het ooit kan uitvoeren.

Denk maar aan een grote bibliotheek. Zelfs wanneer je elke dag zou lezen, krijg je nooit alle boeken uitgelezen. Er verschijnen bovendien voortdurend nieuwe boeken. Toch betekent dat niet dat de boeken die je wel gelezen hebt minder waardevol zijn.

Misschien werkt het met onze ideeën net zo.

“Ik ga waarschijnlijk sterven met meer ideeën dan uitgevoerde projecten.”
Bart Vandeberg

Dat klinkt hard. Toch zit er voor mij ook iets moois en troostends in.

Misschien verlaten we deze wereld allemaal met onafgewerkte plannen. Met boeken die we nog wilden lezen. Projecten die we nog wilden uitvoeren. Gesprekken die we later wilden voeren. En ideeën die alleen in ons hoofd hebben bestaan.

Misschien is dat geen teken dat we gefaald hebben.

Misschien is het juist het bewijs dat we zijn blijven dromen.

Dat betekent niet dat ik zal stoppen met lijstjes maken. Daarvoor geven ze mij te veel rust en duidelijkheid. Ik blijf ook blij en trots wanneer ik iets kan afvinken.

Maar misschien mag ik daarnaast wat vaker stilstaan bij alles wat vóór dat vinkje gebeurt.

Bij het zoeken en proberen. Bij iets nieuws leren. Bij een idee dat langzaam vorm krijgt. Bij het creatieve proces, ook wanneer het resultaat nog niet klaar is.

Ik weet niet of ik daar altijd genoeg van geniet. Misschien ben ik soms al te snel bezig met het volgende vinkje. Dit inzicht is voor mij dan ook geen kant-en-klare oplossing. Het is eerder het begin van een proces dat tijd zal vragen.

Lees ook: Als alles verandert, beweeg ik zachtjes mee

Want de weg naar een resultaat kan ook waardevol zijn. En in sommige gevallen misschien zelfs waardevoller dan het eindresultaat.

Terwijl we bezig zijn met onze plannen, mogen we ook de mensen om ons heen niet vergeten.

Op een dag verlaten we allemaal deze plek. Met of zonder CP. Daarom hoop ik dat we het hier zo goed mogelijk proberen te doen. Niet alleen door taken af te werken, maar ook door lief te zijn voor elkaar. Door tijd te maken. Door iets te zeggen wanneer iemand belangrijk voor ons is.

Want voor we het weten, moeten we verder zonder iemand die er altijd leek te zijn. Dan blijft er een lege plaats achter. En ontstaat er een gemis dat niet zomaar van een lijstje kan worden afgevinkt.

Misschien hoeven onze lijstjes dus niet leeg te zijn om te kunnen zeggen dat ons leven waardevol was.

We mogen trots zijn op wat we hebben afgevinkt. Maar hopelijk hebben we onderweg ook geleefd, geleerd, genoten, liefgehad en gedroomd.

Want wanneer wij ooit vertrekken, blijven onze onafgewerkte takenlijstjes hier gewoon liggen.

Maar de warmte die we elkaar hebben gegeven, blijft hopelijk nog een hele tijd verder leven.

Je mag gerust iets van je laten horen onderaan deze blog, ik lees het graag. Hartelijk dank voor nu en heel graag tot binnenkort.

Warme groeten,
Bart.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *