Ik stop ermee!

Iedereen die mij kent.
Iedereen die mij volgt.
Iedereen die af en toe iets van mijn werk leest of beluistert.

Die heeft misschien al eens door dat ik veel nadenk. Dat ik veel voel. En dat ik soms graag wat extra uitleg geef.

Maar wat maar weinig mensen weten, is hoeveel overbodige energie mij dat soms kost op een dag.

En daar wil ik mee stoppen.

Ik wil proberen te stoppen met energie te verspillen aan dingen die mij leegmaken. Energie die ik eigenlijk veel beter voor mezelf kan gebruiken. Niet om hard te worden. Niet om onverschillig te worden. Maar om mezelf beter te kunnen beschermen en ondersteunen.

Ik wil die energie niet langer zomaar door de ramen gooien.

En dat is niet eenvoudig, als je het mij vraagt. Zeker niet wanneer mensen met goedbedoelde adviezen komen. Of wanneer ik, om welke reden dan ook, hun verwachtingen of wensen niet kan vervullen.

“Sorry, maar nu past het niet.”

Die eenvoudige zin geeft maar al te vaak reacties als:

“En waarom niet?”
“Wanneer wel?”
Of, in de lastigste vorm:
“Ach, tuurlijk wel. Doe eens wat meer moeite.”

nee. Stop.

Daar heb ik dus meer dan genoeg van.

Van het steeds opnieuw invullen van mijn manier van leven. Ik wil er nog altijd vanuit gaan dat het meestal goed bedoeld is. Maar je kan nooit helemaal weten wat er echt speelt bij iemand.

Lees ook: Een pot NIVEA voor iedereen!

Dat geldt voor mensen zonder CP én voor mensen met CP. Al ben ik ervan overtuigd dat het voor ons, mensen met CP, soms nog harder kan binnenkomen.

Lees ook: Welkom in de (andere) echte wereld.

Want wat mensen soms vergeten, is dat er achter een eenvoudige “nee” vaak een heel verhaal zit.

Een verhaal dat niet altijd betekent: “ik wil niet.”
Maar soms eerlijk wil zeggen:

“Sorry, het kan nu niet. Hoe graag ik ook zou willen.”

En ja, die grens aangeven is vaak pijnlijk of moeilijk.

Wat nu niet kan, is morgen misschien weer anders. En net dat is soms zo’n moeilijk evenwicht.

Niet elke ‘nee’ hoeft een muur te blijven.

Soms wordt er na een tijdje een klein raampje gevonden. En soms wordt er samen toch nog een deur ontdekt. Zodat een eerdere ‘nee’, op een ander moment, misschien alsnog een ja kan worden.

Maar soms blijft een ‘nee’ ook gewoon een ‘nee’.

En ook dat mag.

Niet elke grens hoeft later uitgelegd, aangepast of verzacht te worden. Soms is iets gewoon niet haalbaar. Soms vraagt mijn lichaam duidelijk om rust. Soms voel ik dat ik mezelf moet beschermen, ook al begrijpt niet iedereen dat meteen.

Een ‘nee’ is dan geen aanval.
Geen afwijzing.
Geen gebrek aan moeite.

Het is soms gewoon de eerlijkste grens die ik op dat moment kan geven.

“Een ‘nee’ mag soms een deur worden,
maar een ‘nee’ mag ook een grens blijven.”
Bart Vandeberg

Daarmee bedoel ik niet dat elke ‘nee’ zomaar losstaat van de ander. Grenzen blijven voor mij altijd verbonden met overleg, respect en menselijkheid. Zeker wanneer hulp, zorg of duidelijke afspraken nodig zijn om de dag haalbaar te houden.

Op 6 oktober is het World Cerebral Palsy Day. Een dag waarop CP even extra zichtbaar mag zijn. Niet alleen de moeilijke kanten, maar ook de kracht, de creativiteit, de zoektocht en de eigen manier waarop mensen met CP in het leven staan.

Daarom wil ik CP hier niet alleen zwaar maken. Want dat is het niet alleen. Ik leef, ik maak, ik probeer, ik geniet en ik blijf graag zoeken naar wat wél kan.

Maar eerlijk is eerlijk: CP vraagt ook dat ik goed naar mijn lichaam luister. Dat ik mijn energie bewaak. Dat ik soms vooruit moet plannen. Dat ik structuur nodig heb. Niet omdat ik moeilijk wil doen, maar omdat het mij helpt om de dag haalbaar te houden.

Lees ook: Geroutineerd leven

Met CP is het vaak zoeken naar de balans tussen willen en kunnen. En net daarom kan een ‘nee’ ook een eerlijke grens zijn. Een grens naar zelfzorg. Een grens om even op adem te mogen komen, fysiek en mentaal.

Lees ook: Meer bewegen

Niet om af te haken.

Maar om op een haalbare manier te kunnen blijven meedoen.

Misschien is dat wel wat ik hoop dat deze blog mag doen.

Een beetje ruimte maken.

Ruimte om niet meteen te oordelen wanneer iemand ‘nee’ zegt. Ruimte om niet alles in te vullen voor een ander. Ruimte om te beseffen dat er soms meer speelt dan wat je aan de buitenkant kan zien.

Want een beetje tijd, geduld en mildheid kunnen soms veel veranderen.

Soms ontstaat er dan een ander plan. Een rustiger moment. Een kleine aanpassing. Of gewoon wat meer begrip.

En misschien zit daar ook iets positiefs in. Niet omdat CP altijd makkelijk is, maar omdat leven met CP je soms leert vertragen. Het leert je luisteren naar je lichaam. Het leert je zoeken naar balans tussen willen en kunnen.

In een wereld waar alles vaak sneller, beter en meer moet, is dat misschien ook iets wat wij mogen tonen.

Lees ook: Als alles verandert, beweeg ik zachtjes mee

Dat vertragen geen stilstand hoeft te zijn.
Dat een grens niet altijd tegenwerking is.
En dat er soms net meer mogelijk wordt wanneer er ruimte mag zijn.

Voor wie zelf met CP leeft, hoop ik dat deze woorden iets zachts mogen brengen. Je bent niet lastig omdat je grenzen hebt. Je bent niet minder waard omdat je moet vertragen. En je bent niet het probleem wanneer iets vandaag niet lukt.

Misschien breng je net door jouw tempo iets mee wat deze gejaagde wereld soms vergeet.

Rust.
Aandacht.
En de moed om eerlijk te voelen wat vandaag wel of niet kan.

Je mag gerust iets van je laten horen onderaan deze blog, ik lees het graag. Hartelijk dank voor nu en heel graag tot binnenkort.

Warme groeten,
Bart