Opgesloten
Er zijn van die dagen waarop je plots klaarwakker wordt.
De ochtend mag nog zo moeizaam beginnen, en ineens is daar die klik. Je staat aan. Alert. In een soort vechtmodus.
Klaar om jezelf te verdedigen.
Want ja, dat gebeurt. Mensen vallen mij soms aan.
Niet fysiek, gelukkig niet. Maar wel verbaal. Tijdens gesprekken. Met mij, of zonder mij. Over mij.
En vaak is het geen dialoog, maar een monoloog.
Er is geen ruimte voor weerwoord.
En laat dat nu één van de redenen zijn waarom ik sinds september 2020 gestart ben met mijn blog: Bart Vertelt. Hier ben ik aan het woord. Niet jij.
Niet de mensen die denken te weten hoe ik leef. Of hoe ik moet leven met CP.
Lees ook: Elke dag is een uitdaging.
Zover ik weet hebben die mensen geen medische achtergrond over CP.
Laat staan dat ze rekening houden met belast en belastbaarheid.
Wat ik aankan. En wat mij uitput.
Meer nog: ze houden geen rekening met het feit dat ik CP heb.
Nee. Ze zijn vooral zeker van hun mening.
“Bart sluit zich op.”
“Hij doet niets op een dag.”
Dat soort uitspraken maakt mij meteen klaarwakker.
Omdat het kwetst. Omdat het zo onwaar is.
Want hoe kan jij zien dat ik niets doe?
Als ik mij volgens jou opsluit, dan is er toch niemand bij om te zien wat ik wél doe?
Toch wordt die rekening gemaakt. In mijn plaats.
Weerwoord geven heeft vaak geen zin.
Er wordt niet geluisterd. Hoe frustrerend dat ook is.
En het gevolg?
Je raakt leeg. Moe. Uitgeteld.
En je kan niet meer mee.
Lees ook: gedicht – Mag ik leven?
En zo zit je opnieuw in dat verhaal van willen en kunnen.
Met CP is het niet altijd waar een wil is, is een weg.
Vaak is het een dagelijkse strijd tussen willen en kunnen.
Ik wil ook elke dag een fulltime job doen.
Ik wil ook mijn huishouden perfect op orde houden.
Ik wil ook zelf koken en gezonde maaltijden maken.
Ik wil ook rijden en overal naartoe gaan.
Ik wil ook in het weekend volop genieten van een concert én een voorstelling.
Ik wil ook elke dag sporten, want dat “moet”.
Ik wil… zoveel.
Maar kunnen is iets anders.
Ik kan niet elke dag fulltime werken.
Ik ben blij dat ik één dag per week vrijwilligerswerk kan doen,
en tussendoor ook nog soms fijn van thuis uit.
Ik kan mijn huishouden niet alleen perfect bijhouden. Gelukkig is er hulp.
Ik kan niet altijd koken. Het vraagt te veel energie en brengt risico’s mee.
Ik kan rijden met een aangepaste auto, zolang ik goed doseer.
Ik kan genieten van een concert óf een voorstelling. Niet allebei.
En ja, daarna ben ik vaak uitgeput.
Ik kan gezond leven.
Dus probeer ik elke dag te bewegen. Hoe klein ook. Hoe moeilijk ook.
Lees ook: Doorzetten of opgeven?
Dus nee…
“Niets doen” zit niet in mijn aard.
Ik wil mij niet opsluiten.
Ik wil deel zijn van de maatschappij. Echt waar.
Maar als er niets verandert…
Als het altijd van mijn kant moet komen…
“Als willen botst op kunnen… Dan bescherm ik mezelf.”
Bart Vandeberg
Mijn deur staat open.
Mijn telefoon ook. Mijn mail ook.
Maar het kan niet altijd alleen van mij komen.
En zo zie je maar…
Opgesloten wordt sneller gezegd dan begrepen.
Maar wat begint als “opgesloten”…
eindigt veel te vaak in uitgesloten.
Je mag gerust iets van je laten horen onderaan deze blog, ik lees het graag. Hartelijk dank voor nu en heel graag tot binnenkort. Warme groeten Bart.