Meer bewegen

Het is weer januari! En dat wil zeggen: tijd om even stil te staan.
Om te kijken wat mag blijven en wat het komende jaar misschien beter wat extra aandacht verdient.

En eerlijk als ik er zo even bij stilsta, dan komt dat ene thema best vaak terug, jaar na jaar: meer bewegen.

Het is niet mijn meest favoriete bezigheid, dat staat vast. Maar toch is het o zo belangrijk.
Het zorgt ervoor dat ik kan zijn waar ik nu ben – hier, dit moment, dit stukje schrijven.
Meer nog: dit blogartikel willen schrijven achtervolgt mij nu al meer dan vijf jaar.

Bewegen en ik, we zijn nooit echt vrienden geweest. Of toch? Misschien is er hoop.

Zoals velen van jullie weten, leef ik met Cerebrale Parese (CP).
Dat wil zeggen dat mijn spieren voortdurend spanning vasthouden. Soms lijkt het alsof mijn lichaam de hele dag op de rem staat – vooral in mijn benen, romp en onderrug. En zo nu en dan ook in mijn schouders en armen.

Je kan het ongeveer zo zien: probeer eens je beenspieren flink aan te spannen en dan een paar stappen te zetten. Je knieën goed plooien gaat dan niet. Dat gevoel – dat is mijn dagelijkse werkelijkheid. (Zonder dat ik daar moeite voor moet doen; die spanning is er gewoon.)

Toch hoor ik, net als iedereen, dat bewegen belangrijk is. Gezond, noodzakelijk, goed voor je lichaam én je hoofd. En dat geloof ik ook echt. Alleen: weten dat iets goed is, maakt het nog niet makkelijk. Bewegen blijft voor mij een soort dans tussen (veel) weerstand en (soms) wilskracht.

Lees ook: Doorzetten of opgeven?

Er zijn dagen dat het lukt – dat mijn lijf meewerkt, dat ik geniet van een beetje beweging of wat stretchoefeningen (het liefst in het water). Maar er zijn ook dagen waarop het voelt als ruzie tussen mij en mijn eigen lichaam.

Lees ook: De valkuil.

Dan zegt mijn hoofd: “Komaan, je kan dit,” en mijn spieren antwoorden koppig:
“Vandaag toch niet.”

En dat maakt meer bewegen niet altijd gemakkelijk.
Pijn tijdens het bewegen helpt daarbij ook niet echt als motivator.

Intussen ben ik erachter gekomen dat het niet altijd draait om meer bewegen, maar om beter luisteren.

Luisteren naar wat mijn lichaam nodig heeft – en wanneer het genoeg is.

Lees ook: Er mogen zijn.

Niet eenvoudig met een lijf dat CP ervaart en soms valse, late of zelfs géén pijnsignalen geeft van “nu is het echt genoeg.”

Met andere woorden: soms is het slim om even door te zetten, en soms is juist rust de moedige keuze.

Lees ook: De pauzeknop.

Bewegen met CP vraagt geduld… veel geduld… héél veel geduld.
En tegelijkertijd mildheid. Want waar anderen misschien na een stevige training snel herstellen, vraagt mijn lijf vaker wat meer tijd. Dat is geen tekort, ook al voelt het soms zo.
Het is gewoon de manier waarop mijn lichaam herstelt.

En zolang ik blijf proberen, blijf ik in beweging – letterlijk én figuurlijk.

Er zijn momenten dat ik denk dat ik grote stappen moet zetten: drie keer per week tien minuten op de loopband, schema’s, doelen… Maar eerlijk?

Na enkele weken kom ik er weer achter: “Dat werkt niet voor mij.”

Mijn ritme is trager, veel wisselvalliger.
Soms lukt het drie dagen op rij, soms helemaal niet. En dat is oké.

En zo is dit mijn verhaal over de reis naar ‘meer’ beweging.

Lees ook: Veeleisend

Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar ik ben vastberaden om het te blijven proberen.
Niet om over drie maanden drie keer per week twintig minuten te stappen op de loopband,
of wat dan ook. Nee — elke dag een béétje in beweging komen is al goed.

Zo nu en dan drie keer per week vijf minuten lopen op de loopband, of eens fietsen op de hometrainer: dat is al meer bewegen. Beter dan een hele dag in de zetel blijven zitten.
Wat die (top)sporters ook maar denken of vinden — ik ben mijn eigen CP-(top)sporter.

Lees ook: Met een slakkengang vooruit!

Misschien zijn er meer mensen zoals ik, met of zonder CP, die ondanks hun fysieke uitdagingen op hun eigen manier proberen te bewegen. Het hoeft niet groots te zijn –
één stap, één poging, één kleine overwinning kan al genoeg zijn. Ook al vergeten wij (lees; ik) dat soms.

En wie weet, misschien worden bewegen en ik ooit toch nog goede vrienden.

Ik wens je dan ook van harte mijn beste wensen toe voor dit fantastische nieuwe jaar.

“Soms is bewegen niet de kunst van vooruitgaan, maar van blijven proberen – in zachtheid.”
Bart Vandeberg

Je mag gerust iets van je laten horen onderaan deze blog, ik lees het graag.
Hartelijk dank voor nu en heel graag tot binnenkort.
Warme groeten, Bart

Ps; vertel het zeker verder, zo wordt ons gezellige lezersgroep alleen maar groter. Je mag je altijd aansluiten op de facebook-, Instagrampagina en spotify of Apple Podcasts: Bart vertelt.  Door de facebookpagina leuk te vinden, mis je geen enkel blogartikel meer!