Mijn On-geluk, Mijn Handrem

Ken je dat gevoel wanneer je in de auto stapt, je sleutel omdraait, gas geeft en wil vertrekken met je wagen, maar het voertuig nog dienst weigert…

Vreemd, want gisteren deed hij het nog. Wat is er dan toch aan de hand? Plots kom je letterlijk en figuurlijk tot stilstand. Je auto dwingt je tot extra nadenken. Je moet noodgedwongen op onderzoek gaan om te weten wat er aan de hand is. Of je nu zin hebt of niet. Je auto wil of kan niet meer verder. En het is aan jou om dat te onderzoeken.

In mijn hoofd schieten tientallen alarmbellen af. Zoiets als: “Nu toch niet!” “Dit wil ik niet!” of “Hier heb ik nu echt geen tijd voor.” “Kan ik dit niet uitstellen voor een ander en beter moment?”

Lees ook: Jij, ‘hatelijke’ angst.

Tja, die gedachten zijn zeker niet helpend op dat moment. Want de auto weigert nu dienst. Niet gisteren of morgen. Nee, nu.

En dat ontdekte ik deze winter ook met mijn gezondheid. Fysiek en mentaal werkten de dingen niet altijd mee zoals ik zou willen. Het voelde zo nu en dan wat on-gelukkig aan. Soms was het duidelijk wat er speelde, soms ook totaal niet. En dan is er tijd nodig om dit te onderzoeken. Net zoals met de auto, willen of niet.

Stap voor stap kom je meer en meer tot inzichten van waar het probleem zou kunnen komen. En zoek je uit wat je eraan kan doen. Of soms helaas ook niet. Het is iets zoals koorddansen. Je blijft jezelf balanceren om vooruit te komen zonder echt te diep te willen vallen.

Lees ook: Wij nemen allemaal, altijd de trap!

Even terug naar de auto, want daar heb ik de saboteur reeds ontdekt. Het was de handrem. Deze stond nog aan. Tja, en zo is vooruitgang met de wagen geen optie meer. En zo werkt het niet alleen bij auto’s, als je het mij vraagt.

Nee, zo kan het ook werken bij ons als mens. Ik ondervind dat er in mij ook een handrem opstaat die ervoor zorgt dat ik niet vooruitkom. Ik ben dan ook vaker op zoek naar hoe dit kon gebeuren. Want daar zit mogelijks de oplossing. Ik wil dat vaak onderzoeken om er zo van te leren. Want zo zouden wij dit in de toekomst kunnen voorkomen.

Maar daarmee is niet altijd de handrem nu meteen losgemaakt.

“Je hebt altijd spierkracht nodig om je handrem los te maken!”
Bart Vandeberg

Het vraagt moed en heel veel geduld om de handrem weer vrij te zetten. Zeker als er factoren zijn die de handrem soms opnieuw blokkeren. Het zal steeds een uitdaging zijn. Zeker in deze woelige en soms zeer bizarre tijden.

Lees ook: gedicht – Compliment gemist.

Nu de winter weer voorbij is en de lente in aantocht is, hoop ik dat mijn handrem zachtjes kan ontdooien. En ben ik op weg om mijn koers verder te zetten.

“On-derweg-gelukig.”

En weet je? Iedereen wil vooruitgang in het leven. En het liefst overal 120 kilometer per uur.

Maar dat houdt geen enkele auto of mens vol. Ooit valt het dan toch stil. En dan moet er moed bijgetankt worden. En kan het best even duren eer de motor weer kan en wil opstarten.

Lees ook: Rem is stuk.

Wees dus alsjeblieft voorzichtig. En geniet van je lente-reis in je eigen auto. En vergeet je handrem niet! 😉

Je mag gerust iets van je laten horen onderaan deze blog, ik lees het graag. Hartelijk dank voor nu en heel graag tot binnenkort. Warme groeten, Bart.